مؤلف در این كتاب تلاش كرده است تا كمانچه را به‌عنوان یك ساز زهی-آرشه‌ای كامل بشناساند و شخصیتی «كششی» برای آن بسازد. «علم» همچنین تجربه‌ی تغییر كوك و دلایل ایجاد چنین رویكردی را توضیح داده است.

مولف كتاب، درباره‌ی این مقوله‌ی «انتقالی بودن ساز كمانچه» را كه سال‌ها آهنگسازان و نوازندگان با آن درگیر بوده‌اند، توضیح داده است. او اعتقاد دارد اشتباه بزرگی كه موجب سختی در نگارش و نوازندگی می‌شود، نگاه انتقالی به این ساز بوده و حالا با نگاه بی‌طرفانه این مساله بررسی شده است. نوشتن اِتودها (كه با عنوان چالش آمده‌اند) و دونوازی‌هایی برای دو كمانچه كه جای خالی آن حس می‌شد از دیگر اهداف این كتاب است.

مؤلف در دفتر دوم به تحصیل فواصل موسیقی ایرانی با تمرین‌هایی از نوع اِتودها و قطعات و دو‌نوازی‌ها می‌پردازد تا تمام تكنیك‌هایی را كه در دفتر اول به آنها پرداخته و همچنین در ادامه به آنها می‌پردازد رنگ‌و‌بوی موسیقی دستگاهی ببخشد. همچنین با تجربۀ تغییر كوك و دلایل ایجاد چنین رویكردی مواجه خواهیم شد كه از لحاظ رزونانس (تشدید صدا) و نحوۀ انگشت‌گذاری‌های متفاوت دنیای تازه‌ای را فراروی مخاطب می‌گذارد.