پرونده «ردیف‌های موسیقی ایرانی» در سال 1387 توسط خانه موسیقی ایران و سازمان میراث فرهنگی برای ثبت جهانی به یونسكو ارائه شد و در هشتم مهرماه 1388 (2009 میلادی)، به‌عنوان نخستین پرونده مستقل ایران در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسكو ثبت شد.

ردیف موسیقی ایرانی شامل بیش از 250 واحد ملودیك موسوم به «گوشه» است و یكی از پایه‌های اصلی موسیقی سنتی ایران به شمار می‌رود. این میراث در قالب ردیف‌های سازی و آوازی اجرا شده و عمدتاً به‌صورت شفاهی از استاد به هنرجو منتقل می‌شود.

بهروز وجدانی، پژوهشگر موسیقی، با تأكید بر اهمیت این میراث گفت ثبت جهانی پایان كار نیست و حفاظت، ترویج و انتقال آن به نسل‌های آینده همچنان ادامه دارد. به گفته او، مردم، استادان و هنرجویان نقش اصلی را در زنده نگه داشتن ردیف موسیقی ایرانی ایفا می‌كنند.

او همچنین بر ضرورت حمایت بیشتر از آموزش، اجرای زنده و معرفی سازهای ایرانی در رسانه‌ها تأكید كرد و این اقدامات را برای تداوم و پویایی موسیقی اصیل ایرانی ضروری دانست.

ثبت جهانی ردیف موسیقی ایرانی، آغاز مسیری برای پاسداری از این میراث است؛ مسیری كه تداوم آن به آموزش، اجرا و انتقال این هنر به نسل‌های آینده وابسته است.