علی تجویدی در 15 آبانِ 1298 در كوچه ظهیرالاسلام تهران زاده شد. او اصالتاً اصفهانی بود. پدرش هادی تجویدی و برادران وی محمد تجویدی و علی‌اكبر تجویدی از نقاشان سرشناس بودند.

بعضی نغمه‌ها را نمی‌توان فقط شنید؛ باید چشم‌ها را بست و به تماشای خاطراتی نشست كه از دل آن‌ها سر برمی‌آورند. نغمه‌هایی كه از مرز زمان عبور می‌كنند، غبار سالیان را كنار می‌زنند و ما را به روزهایی می‌برند كه عشق، با زبان شعر سخن می‌گفت و موسیقی، ترجمان ناگفته‌های دل بود.

در تاریخ موسیقی معاصر ایران، هنرمندانی بوده‌اند كه سازشان نه فقط صدا، كه راوی احساس بوده است؛ راوی دلتنگی‌ها، عاشقانه‌ها، حسرت‌ها و امیدهایی كه در گذر عمر از خاطر آدمی محو نمی‌شوند.

هنرمندی كه آرشه‌اش بر سیم‌های ویولن، بر تارهای دل مردم می‌لغزید؛ آهنگ‌سازی كه نامش با خاطره‌های موسیقی اصیل ایرانی و روزگار درخشان برنامه گل‌ها پیوند خورده است. استاد علی تجویدی؛ موسیقی‌دانی كه برای احساس، نغمه می‌ساخت. در روز تولد ایشان، آواز و سه‌تار استاد تجویدی را می‌بینیم .تصنیفی كه به تنهایی/ با همدم تنهایی‌اش-سه تار- بر صحنه تالار وحدت اجرا كرد.