روز 27 شهریور كه رسید یكی از دوستان به من گفت روز شعر و ادب فارسی چه روزی است؟
خوشحال از آن كه مناسبت نامگذاری این روز را می‌دانم گفتم: روز درگذشت استاد شهریار را به نام روز شعر و ادب فارسی نامگذاری كرده‌اند.
دوستم پرسید: خدا رحمت كند استاد شهریار را، می‌دانم. می‌خواستم بدانم روز شعر و ادب فارسی چه روزی است؟
وقتی دید متوجه منظورش نشده‌ام، گفت: «منظورم این است كه در این روز چه كار باید كرد؟»
باز وقتی سكوت مرا دید، ادامه داد : «روز پزشك كه می‌شود از پزشكان و خدمات آنها یاد و از آنها تشكر می‌كنند. روز شعر و ادب فارسی چه باید كرد؟ از چه كسی یا چه چیزی باید قدردانی كرد؟»
سئوال خوبی پرسیده بود. تا به حال به این موضوع فكر نكرده بودم. راستی باید از چه كسی تشكر كرد؟ از هزاران هزار شاعر و نویسنده‌ای كه قرن‌هاست گوهر زبان فارسی را در حریر شعر و نثر و داستان ریخته‌اند؟ از كدامشان تشكر كنیم كه حق مطلب ادا شده باشد؟ به طور قطع تشكر از همة این مفاخر آن هم در یك روز، شدنی نیست. آوردن شعرشان هم در شبكه‌های اجتماعی و اینترنتی ممكن نیست. پس چه باید كرد؟
آیا بهتر نیست تشكر خود را با صیانت از زبان فارسی نشان دهیم؟ با درست نوشتن، درست خواندن، با جلوگیری از ورود واژه‌گان بیگانه.
پاشداشت روز زبان و ادب فارسی همت گماشتن به مطالعة این آثار و تاثیرپذیرفتن از آنها برای بهتر نوشتن و بهتر سخن گفتن است. پاسداشت حافظ و سعدی و امثال آنها برای شخص آنها اثری نخواهد داشت. آنها به قول جناب فردوسی كه هریك «برافراشته‌اند از نظم كاخی بلند» كار خود را كرده‌اند، پاسداشت روز زبان و ادب فارسی به معنای پاسداری از نظم و نظام ادبیات فارسی است.