آنچه در حال حاضر می‌تواند مورد توجه بیشتری قرار گیرد، از قافله عقب ماندن فعالیت‌های موسیقایی كشور به نسبت حوزه‌هایی چون تئاتر و سینماست كه فعالان این عرصه با وجود تمام مشكلات و مصائبی كه در حوزه اجرای عمومی و اكران دارند اما همچنان در تلاشند تا چراغ نیمه روشن این هنرها را به واسطه هنرمندان فعال این عرصه روشن نگه دارند. كما اینكه در این حوزه‌ها نیز انتقاداتی به نحوه سیاستگذاری و حمایت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و دیگر مجموعه‌های مرتبط وجود دارد كه در گزارش‌های مختلف رسانه‌ای مورد تمركز قرار گرفته‌اند.

به هر حال موسیقی یكی از موثرترین و پرمخاطب‌ترین گونه‌های هنری در تمام دنیاست كه به نسبت هنری چون تئاتر از فراگیری مخاطبان بسیار بیشتری برخوردار است و می‌تواند به عنوان یك ابزار رسانه‌ای در روزهای سخت كرونایی، به كمك بهبود و تغییر احوالات روحی طیفی از افراد جامعه بیاید.

تردیدی نیست كه در این حوزه حفظ سلامت مخاطب در اولویت قرار دارد، اما آیا همین ماجرای «حفظ سلامت» كه قطعاً و حتماً باید بیش از هر زمانی مورد توجه اجراگران و فعالان همه حوزه‌ها قرار گیرد، تنها دلیل توقف فعالیت‌های موسیقایی در كشور و مشخصاً خاموشی كامل چراغ كنسرت‌هاست؟ یا متغیرهای دیگری در این زمینه تأثیرگذار بوده است؟ آیا در این شرایط نمی‌توان با طراحی ایده‌های اجرایی متناسب با روزهای كرونایی و در آستانه فضای سیاسی و پرشور منتهی به انتخابات، به فكر برگزاری كنسرت‌ها حداقل برای بهبود اوضاع روحی طیفی از علاقمندان این حوزه بود؟
-خبرگزاری مهر