خبرگزاری فارس ـ گروه تاریخ: در دوران قدیم شاگردان در درس‌های موسیقی دانان معروف شركت می كردند و با رفت و آمد متوالی نه تنها ردیف را می آموختند، بلكه از روحیه و سبك استادشان نیز تاثیر می گرفتند.

در ابتدا، مدارس متعددی در تهران وجود داشتند و علاوه بر پایه های سنتی، امكان فراگیری قواعد نت خوانی و موسیقی اروپایی نزد چند هنرمند از جمله «حسین هنگ آفرین» یا «ابراهیم آژنگ» كه در دارالفنون تحصیل كرده بودند، وجود داشت.

از سال 1261 شمسی «لومر» و كمی بعد «دووال» فرانسوی، نت خوانی و ویولون تعلیم می دادند. علی نقی وزیری بعد از بازگشت از آلمان در سال 1302 اولین مدرسه واقعی موسیقی را تاسیس كرد.

نت خوانی و قواعد نت نویسی و تار و ویولون و پیانو تعلیم می داد و برای مشق موسیقی شاگردانش، گروهای كوچكی از آنان تشكیل می داد و آنان را ترغیب می كرد تا قطعاتی از آثار او را به اسلوب ایرانی بنوازند.

منبع: ژان دورینگ، سنت و تحول در موسیقی ایرانی، ترجمه سودابه فضائلی، تهران، توس، 1382، ص 39