صدای جمهوری اسلامی ایران
display result search

در این مطلب ضمن آشنایی مختصر با استاد جیوان گاسپاریان با صدای ساز او هم‌پرواز خواهیم شد.

تجربة پرواز را دوست دارند، مثل برآورده شدن یک آرزو است و برای کسانی که از تنگی و سردی زمین خسته شده‌اند، بالی است برای رهایی در بیکران‌ها.
جیوان گاسپاریان از مشاهیر موسیقی ارمنستان و جهان و نوازندة به نام ساز بادی دودوک است. او از شش سالگی شروع به نواختن دودوک کرد و نخستین اجرای او همراه ارکستر سمفونیک تاتول آلتونیان، در 21 سالگی بود. جیوان گاسپاریان دربارة زندگی و اولین آشنایی اش با دودوک می‌گوید:
« فقط شش سال داشتم. مادرم فوت کرده و پدرم هم به جنگ رفته بود و من در یتیم خانه دوران کودکی سختی را طی می‌کردم. در آن دوره جاهایی بود که مثل سینماهای امروزی فیلم نشان می‌دادند. از آنجا که فیلم‌ها صامت بودند سه نفر نوازنده زیر پرده می‌نشستند و با نواختن دودوک نمایش فیلم را همراهی می‌کردند. اولین بار که صدای دودوک را شنیدم خیلی خوشم آمد. در میان آن سه نوازنده، استادی هم بود به نام مارکار مارکاریان؛ خود را به او رساندم و از او خواهش کردم که یک دودوک هم به من بدهد؛ خیلی خشن جواب داد که می‌خواهی چکار؟ برو درست را بخوان مگر پدر و مادر نداری؟. روزی پیش او رفتم و پول ناچیزی را که از فروش ظرف و ظروف کهنة خانه به دست آورده بودم به او دادم؛ پول‌ها و دست کوچک عرق کردة مرا پس زد، دودوک ساده‌ای را از جیب درآورد به من داد و گفت:«برو بزن؛ تو شاید آدم خواهی شد.»
از خوشحالی در پوست نمی‌گنجیدم؛ در طول زمستان یک لحظه دودوک را از لبانم دور نکردم و نواختن نخستین آهنگ را که «دِلِ یامان» نام داشت فرا گرفتم. بهار بعد، بار دیگر نزد استاد مارکاریان رفتم و از او خواهش کردم که به نواختن من گوش دهد. گوش کرد و اشک از چشمانش سرازیر شد. دودوک بهتری به من داد و گفت: برو بزن؛ تو نوازندة زبردستی خواهی شد. این حرف استاد مشوق من شد تا در هفده سالگی به نواختن دودوک مسلط شوم.»

مرتبط با این